کم می آورم بابت سپاس از نگاه مهربانی که این روزها سایه انداخته است بر تمام هستی ام...هوای این روزها بوسیدن دستاتو کم داره...وقتی دستامو تو دستات گرفتی و شعر هستی بر زبانم جاری ساختی...
رهایم مثل نسیمی که جولان می دهد در کوه و دشت و صحرا...این ره را در کنار باران می نوردم...رهنوردی شاد و پر امیدم...
سپاس...
ما را در سایت رد پای باران... دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 132