رد پای باران...

این روزها... این روزها... این روزها... دلم یک ظلمات آرامبخش میخواهد...چگونه در وسعت نگاه تو اینگونه در نگاهت بی نظرم... رد پای باران......

چه کج رفتاری ای چرخ... چه بد کرداری ای چرخ...

سر کین داری ای چرخ...

صبر دردناکه...خیلی دردناک...یه جایی هستم که یکی بیاد بگه از ابن جا به بعدش با من...تو دیگه خسته شدی...

رد پای باران......

زمان ابتدای این وبلاگ فکر نمیکردم همون حال و مشغولیات ذهنی آرزوی چهل سالگی من بشه...همیشه نبود و کم بودن هست ولی در مخیله و ذهن من نمیگنجید به این شکل مادی و مالی تمام ذهن و حواس و آرامش منو نشونه بگیرن...نگرانی هام شکل و رنگ دیگه بگیرن.دغدغه های شیرین زیر سیطره استرس و اضطراب مادی قرار بگیرن...غافل از اشتباهات نیستم اما چه بر سر ما اوردن که نفهمیم چگونه زندگی می کنیم و هراس و اضطراب در خونمان جاری است...این پریشان حالی و درماندگی برای بی پشت و بی وارثان مکنت در این زمانه سخت میگذرد...سخت...سخت...باورش سخت است که از جور منال به نوشتن در این صفحه گم و پنهان بعد از ماها قدم برداشته ام...از اضطراب...از ترس...از شکوهاین دغدغه نه از برای خودم که بیش از ده ی است دور خودم را خط کشید ه م برای آنان که امیدشان به بودن من است...از این ضعفی که دچارش شده ام میترسم...این ترس و این ضعف این روزها این ساعت و این لحظه مرا مسحور خود کرده...تراژدی عجیبی است احساسات مقحور مادیات شود...این تضاد ویران کننده است... رد پای باران......ادامه مطلب

و خداوند رحمت خود را در قرار دادن انسان های والا و بزرگ اندیش در مسیر زندگیمان،مقدر می سازد... رد پای باران......

گاه قلم به دست میگیرم تا شروع به نوشتن کنم...می خواهم بنویسم، کلمات را بالا پایین میکنم ولی قلم بی حرکت می ماند و خیره به صفحه. دستم به نوشتن نمی رود با اینکه نیاز و شوق و شور نوشتن دارم.حتی در این صفحه غریب که خلوتی است برای خودم توانی نیست در نوشتن.دلیلش را نمی دانم تردید است یا وسواس یا رد پای باران......ادامه مطلب